Τρία χρόνια εμπαιγμού. Τρία χρόνια ντροπής. Τρία χρόνια που συνοψίζουν την παθογένεια ενός ολόκληρου συστήματος, την ανικανότητα και την αδιαφορία εκείνων που υποτίθεται πως υπηρετούν τη δικαιοσύνη και το δημόσιο συμφέρον. Και στην καρδιά αυτού του σκανδάλου, δύο ονόματα: Ο Γιαννάκης και ο Οδυσσέας.

Τρία χρόνια και ακόμα η υπόθεση του πρώην Επιτρόπου Εθελοντισμού Γιάννη Γιαννάκη δεν έχει καν ξεκινήσει να εκδικάζεται! Τέσσερα χρόνια από τότε που τέθηκε σε διαθεσιμότητα και οι φορολογούμενοι συνεχίζουν να τον πληρώνουν αδρά – 76.000 ευρώ για αδούλευτη εργασία. Σαν να μην έφτανε το δούλεμα, θα συνεχίσουμε να τον πληρώνουμε μέχρι να βρεθεί –αν βρεθεί– δικαστήριο να τον δικάσει. Και να μην ανησυχεί ο κύριος Γιαννάκης: όταν έρθει η ώρα της σύνταξης, θα πάρει το μερίδιό του. Ακόμα και αν καταδικαστεί. Αυτή είναι η τραγική ειρωνεία!

Την ίδια στιγμή, η υπόθεση του πρώην Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη ολοκληρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο μέσα σε μόλις πέντε μήνες. Πέντε μήνες! Ένας άνθρωπος που πάλεψε για τη διαφάνεια και την κάθαρση, ένας δημόσιος λειτουργός που ξεσκέπασε τις βρωμιές και τα σκάνδαλα, απομακρύνθηκε με διαδικασίες εξπρές. Εκεί που οι δικαστές έδειξαν πρωτοφανή ταχύτητα, στην περίπτωση Γιαννάκη σέρνουν τα πόδια τους. Γιατί;

Επειδή η Δικαιοσύνη στην Κύπρο έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Επειδή, όταν κάποιος τολμά να αγγίξει τους «ανέγγιχτους», εξοντώνεται σε χρόνο ρεκόρ. Όταν όμως κάποιος εμπλέκεται σε σκάνδαλο, το σύστημα τον προστατεύει. Τον κρατάει σε διαθεσιμότητα, τον πληρώνει, τον χαϊδεύει. Και αν ποτέ καταδικαστεί, του διασφαλίζει και μια αξιοπρεπή σύνταξη.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. 48 μήνες διαθεσιμότητας. 76.000 ευρώ σε μισθούς. Μηδέν προοπτική απονομής δικαιοσύνης. Και όλα αυτά, τη στιγμή που ο μοναδικός άνθρωπος που τόλμησε να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο, έχει ήδη εκπαραθυρωθεί. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει το κράτος στους πολίτες του: αν πολεμήσεις τη διαφθορά, θα σε πολεμήσουν. Αν όμως είσαι μέρος της, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς.

Οι υπεύθυνοι αυτής της ντροπής έχουν όνομα. Οι δικαστές που αργοπορούν. Οι νομικοί που σιωπούν. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης που παριστάνει τον ανήξερο. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που σφυρίζει αδιάφορα. Γιατί αν ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης κρίθηκε τόσο γρήγορα, τότε και ο Γιαννάκης θα έπρεπε να είχε ήδη κριθεί. Εκτός αν η Δικαιοσύνη είναι επιλεκτική. Εκτός αν ο εμπαιγμός της κοινωνίας είναι το πραγματικό τους ταράφι.

Και μια τελευταία ερώτηση προς κυβερνώντες: μπορείτε να μας πείτε μέχρι πού θα φτάσει το συνολικό ποσό που θα έχει εισπράξει ο Γιαννάκης όταν –και αν– αποφασίσουν να τον δικάσουν; Διότι στο τέλος, μόνο οι αριθμοί θα μας μείνουν και το δούλεμα που πάει σύννεφο σε αυτή τη χώρα!