Οι δειλές κυβερνήσεις έχουν ένα κοινό σημάδι: φοβούνται την αντίδραση της μάζας. Και επειδή τη φοβούνται, προσπαθούν να την ελέγξουν. Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη, που απαγορεύει τις ειρηνικές συγκεντρώσεις άνω των 20 ατόμων χωρίς άδεια, είναι η πιο πρόσφατη απόδειξη. Δεν πρωτοτυπούν.

Για όσους γνωρίζουν τα περί Ελλάδος, στο κοντινό 2019, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τον πασοκογενή Χρυσοχοΐδη, πέρασε ένα παρόμοιο νομοθέτημα, στερώντας από τους πολίτες το αυτονόητο δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν ελεύθερα. Τώρα, στην Κύπρο, η ιστορία επαναλαμβάνεται με copy-paste.

Δικαίωμα στη διαδήλωση με την «ευγενική» άδεια της Αστυνομίας; Να ζητάς έγκριση από την κυβέρνηση για να διαμαρτυρηθείς ενάντια στις αποφάσεις της; Ο απόλυτος παραλογισμός. Οφείλεις να καταθέσεις γραπτώς τον σκοπό της διαδήλωσης, να ορίσεις υπεύθυνο που θα τιμωρηθεί αν κάτι πάει στραβά, να δηλώσεις ώρα έναρξης και λήξης – μια διαμαρτυρία προγραμματισμένη, ελεγχόμενη, ακίνδυνη για την εξουσία. Αυτό δεν είναι ελευθερία, είναι παρωδία δημοκρατίας.

Το νομοσχέδιο επιτρέπει τη διάλυση συγκεντρώσεων αν υπάρχει «εύλογη υποψία» ότι μπορεί να ξεφύγουν από τον έλεγχο. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση αποκτά λευκή επιταγή για να φιμώνει κάθε διαμαρτυρία, ενώ η αστυνομία θα έχει την εξουσία να απομακρύνει όποιον θεωρεί «ύποπτο» και να διαλύει συγκεντρώσεις με αυθαίρετα κριτήρια!

Δεν χρειαζόμαστε υποθέσεις για να καταλάβουμε πού οδηγεί αυτό. Τα περιστατικά μιλούν από μόνα τους: η υπόθεση των Καραχάν και Τάττη με το πανό στην παρέλαση, οι συλλήψεις διαδηλωτών για τη δολοφονία του Πακιστανού μετανάστη από αστυνομικούς, η δίκη των 11 από το 2022, η βλάβη στο μάτι της Αναστασίας Δημητριάδου από το κανόνι νερού του «Αίαντα»… Και όλα αυτά πριν καν ψηφιστεί ο νόμος!

Η κυβέρνηση, τυφλωμένη από την αλαζονεία της, επιβάλλει τη βούλησή της χωρίς να υπολογίζει τον λαό, διατάζοντας αντί να κυβερνά, ενώ οι αντιδράσεις είναι αποσπασματικές και αποδυναμωμένες. Δεν υπάρχει οργανωμένη απάντηση, μόνο μεμονωμένες φωνές που η εξουσία λοιδωρεί και περιθωριοποιεί, παρουσιάζοντάς τις ως ταραχοποιά στοιχεία. Την ίδια ώρα, οι πραγματικοί χούλιγκαν αφήνονται ανενόχλητοι, λειτουργώντας ως το τέλειο άλλοθι για την καταστολή.

Το νομοσχέδιο που τόσο αλαζονικά επιδιώκει να περάσει η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη δεν είναι τίποτα άλλο από μια κραυγαλέα ένδειξη φόβου μπροστά στη λαϊκή οργή. Γιατί η αλήθεια είναι απλή: ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν τήρησε τις υποσχέσεις του. Και οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν από τις διαδηλώσεις – πέφτουν από την αλαζονεία τους, από το χάσμα ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις τους, από τις καμένες γειτονιές και την εξαπάτηση των πολιτών. Μπορεί να νομίζουν ότι κυβερνούν διατάζοντας, αλλά η Ιστορία έχει δείξει πως όταν το ποτήρι ξεχειλίσει, καμία απαγόρευση δεν είναι αρκετή για να σβήσει τη φωτιά της κοινωνικής οργής.

Η Ιστορία έχει ξαναδεί αυτό το έργο αλλά σήμερα, αυτό το έργο, επαναλαμβάνεται ως ζοφερή πραγματικότητα. Το ερώτημα είναι: θα το δεχτούμε αδιαμαρτύρητα ή θα σταθούμε απέναντι στον αυταρχισμό πριν να είναι αργά;